Prarbdh कविता

                प्रारब्ध 

तुझ्या चेहऱ्यावरचे हसू, मला कळले होते.

विसरलीस तू याने, अश्रू जरा ओघळले होते.

त्या टेकडीवरच्या आना भाका, साऱ्या फोल होत्या.

डोळ्यात धूसर आठव, प्रारब्धाने छळले होते 

माझ्या नशिबी याजन्मी, न तुझे कदाचित येणे.

आठवांची शिदोरी हेच, प्राक्तनी माळले होते.

सोबतीचे अनेक क्षण, बेधुंद जगलो आपण.

त्या एकांत समई पाऊल, कधी न ढळले होते

निखळ प्रेम करीत राहिलो, स्वप्न उरी बाळगत.

मतलबी ही सारी दुनिया, आज मात्र कळले होते

📚🖋️ राहुल मोरे 

9421612979