प्रारब्ध
तुझ्या चेहऱ्यावरचे हसू, मला कळले होते.
विसरलीस तू याने, अश्रू जरा ओघळले होते.
त्या टेकडीवरच्या आना भाका, साऱ्या फोल होत्या.
डोळ्यात धूसर आठव, प्रारब्धाने छळले होते
माझ्या नशिबी याजन्मी, न तुझे कदाचित येणे.
आठवांची शिदोरी हेच, प्राक्तनी माळले होते.
सोबतीचे अनेक क्षण, बेधुंद जगलो आपण.
त्या एकांत समई पाऊल, कधी न ढळले होते
निखळ प्रेम करीत राहिलो, स्वप्न उरी बाळगत.
मतलबी ही सारी दुनिया, आज मात्र कळले होते
📚🖋️ राहुल मोरे
9421612979