मनातल्या मनात
लई वाटतं...
संसाराचा गाडा भरधाव वेगाने चालावा
वंगण दिल्या चाकावानी गर गर फिरवा
पण,
मधातच एखादा गाच्का यावा
अन् निखळून पडवीत आरे पाटे.
लई वाटतं...
पोरायले शिकवून मोठ्ठं करावं,
त्यांच्यात बघावं डाक्टर इंजिनेर.
पण पोटाचा प्रश्न..
अन् मग एखाद्यानं शेण काढावं, तर दुसऱ्यांन
वैरण.
शाळा कॉलेजचे जीवन त्यांचं सालदारकीत जावं
कोरभर तुकड्यासाठी दिस दिस राबावं
नव्या नवती ची पोरं
चीमटलेल्या म्हाताऱ्या गत दिसावी,
मणा मणाचं ओझ घेऊन पाठीत थोडी वाकावी.
लई वाटतं..
बाप जाद्यांना जे नाही जमलं ते आपुन करावं
आकाशाकडे झेप घेऊन त्याला मुठीत धराव.
पण झेप घेण्या आधीच पंख
परस्थितीने बेंबळी व्हावीत
अन् हाती यावं फक्त जखमेवरच्या हाड्या
चिमण्या वाळण.
मग कशाचा डाक्टर अन् कशाचा इंजीनेर...
संसाराच्या चाकाचे निखळलेली आरे पाटे गोळा
करून
द्यावेत रेटा वर रेट अन् हारावर हार
अन् चढवत जावी धाव ,
फाटलेल, विरलेल
ठिगळ लावून जोडत रहायचं
मनातल्या मनात...
लई वाटतं...
बापूंच्या ह्या देशात
भावानं भावाला द्यावा हात
अन् म्हणावं, हम सब साथ साथ
पण,
लोण्याचा गोळा दिसताच
पडतात पोटच्यांचे, पाठच्यांचे खून,
अन् राहत सार जगाच्या जागी.
आखलेल, पाहिलेलं स्वप्न थिजून जातं
मनातल्या मनात...
📚🖋️ राहुल मोरे
९४२१६१२९७९
सुंदर लेख आहे
ReplyDeleteखूप छान
ReplyDeleteछान 👌
ReplyDeleteवास्तव विदारक👍👍
ReplyDeleteअप्रतिम रचना
ReplyDeleteमनातील भाव प्रकट होणारी रचना... खुप सुंदर
ReplyDeleteसुंदर
ReplyDelete